กลับมาจากดูเรื่องเมมโมรี่
ประโยคที่ยังคงวนเวียนอยู่สม่ำเสมอ
...แต่ก็แปลกที่มนุษย์ชอบหนีความจริง...
เราว่าเรื่องน่าเศร้ายิ่งกว่าคือ
เรายังไม่รู้ว่า สรุปความจริง
เราเป็นใคร
เรารู้สึกอย่างไร
เราต้องการอะไรกันแน่...
อยู่ๆนึกถึงเพลงนี้
...ความจริงแค่บางส่วน กับเศษเสี้ยวของความฝัน...
...แบ่งเธอแบ่งใจ...
ไม่บอกก็รู้อึดอัดใช่มั้ย ที่เลือกใครไม่ได้ซักคน
ระหว่างคนคนนั้น และกับฉัน
อยากอยู่กับเขาอยากอยู่กับฉัน
สิ่งเหล่านั้นฉันก็เข้าใจ
แต่เธอยังมาถามว่าเธอควรจะทำอย่างไร
ให้เขาอยู่ส่วนเขา และฉันก็อยู่ส่วนฉัน
ขอแค่เท่านั้นก็พอใจ
เขาก็อยู่ส่วนเขาและฉันก็อยู่ส่วนฉัน
ฉันขอแค่นั้นทำได้หรือเปล่า
ในเมื่อเธอยอมแบ่งใจ
ฉันก็ยอมแบ่งเธอ ได้เหมือนกัน
อย่าคิดถึงเขา เมื่ออยู่กับฉัน
อย่าแบ่งปันไม่ว่าเรื่องใดและอย่าคิดถึงฉัน
เมื่อเวลาเธออยู่กับเขา
ให้เขาอยู่ส่วนเขา และฉันก็อยู่ส่วนฉัน
ขอแค่เท่านั้นก็พอใจ
เขาก็อยู่ส่วนเขาและฉันก็อยู่ส่วนฉัน
ฉันขอแค่นั้นทำได้หรือเปล่า
ในเมื่อเธอยอมแบ่งใจ
ฉันก็ยอมแบ่งเธอ ได้เหมือนกัน
..........
