วันนี้การเดินทางได้เริ่มต้นตั้งแต่เช้า

บทสนทนาระหว่างเรากับพ่อได้เริ่มต้นขั้นพร้อมกับการขับเคลื่อนของล้อรถยนต์

นานมากแล้วที่เราไม่ได้พูดจาจริงจังกันขนาดนี้

ประโยคสนทนาเต็มไปด้วยการถกเถียงและการโต้แย้ง

หรือรวมๆแล้วออกไปแนวเราเถียงซะมากกว่า

พ่อเราจึงถามขึ้นว่า แล้วจำความได้เด็กสุดตอนไหน??

เรานั่งครุ่นคิดออกแนวเครียด  ตอนไหน ทำอะไรหว่า

""""""

จนโดนพ่อบ่นว่า

เด็กขนาดนี้ยังความจำไม่ดีอีก

อ้าว โดนไปอีกหนึ่งดอก!!!!

 

พ่อเราบอกว่าจำได้ว่าตอนเด็กไปงานศพ แล้วพ่อกลับมาถามปู่กับย่าว่า

ซักวันพ่อกับแม่ก็ต้องตายใช่ไหม??

พ่อเราเศร้ามาก  กับการรับรู้ในวัยเด็กว่า ความตายมันคือความจริงที่ได้พบเจอ....

นั่งรถไปใกล้จุดหมายปลายทางเข้าเรื่อยๆๆ

ประโยคหลายประโยคที่ขัดแย้ง  เรากับอึ้งกับประโยคนี้

...อยู่คนเดียวระวังความคิด อยู่กับมิตรระวังคำพูด...

ฟังแล้วบอกได้คำเดียวว่าเป๊ะ

พ่อสอนเราหลายๆเรื่องในการคบเพื่อน

มันก็เลยทำให้เรานึกถึงคำๆนี้...เพื่อนเก่า

ไม่น่าเชื่อว่า เรามา ขอนแก่น ตอน 10 ปีก่อน

พอเข้าเขตตัวเมือง  ผ่านหน้าห้างแฟรี่

โอ้โหความทรงจำตอนนั้นพรั่งพรูมาจากไหน

ยังจำได้ว่า ตอนเด็กรู้สึกว่าอยากมาเมืองนี้มาก

 และในที่สุดก็ได้มาสัมผัสกับเพื่อนอีก ห้าคน

หยิม เก๋ นุ่น นา เกมส์....

ภาพติดตา คือตอนที่พวกเราไปกรี๊ดนาวินต้าร์

โดยที่ไอนุ่นขึ้นไปเหยียบถังขยะในห้างเค้ากันแล้ววิ่งตามไปที่รถตู้

กร้าก กลับมาบ้าน รูปนั้นยังอยู่นาวินต้าร์ หัวเท่ามด

อยากจะเอารูปมาลง แต่อายเหลือเกินเพราะตอนนั้นผอม กร้าก

ถึงแม้ตอนนีเราก็ได้เจอกันใน hi 5

แต่ตอนนี้ เราโคตรคิดถึงเลยว่ะ