วันจันทร์ที่ผ่านมาเราได้มีโอกาสไปเดินงานครบรอบ 125 ปีกรมไปรษณีย์โทรเลข
บรรยากาศภายในงาน จัดย้อนยุคไปน่ารักมาก
มี staff ใส่ชุดไทย เดินกันอย่างขวักไขว่
เรานี่อยากจะขอใส่เดินบ้างจริงๆ ฮุๆ
เดินดูนู่นนี่ ถ่ายรูปเล่นกับเพื่อนไปซักพักก็มาสะดุด กับสิ่งนี้
ป้ายนี้แอบอยู่เงียบๆ ถ้าไม่มีใครสังเกตก็คงจะเดินผ่านไป อย่างไร้เยื่อใย
แต่กับเรา ยืนอ่าน แล้วพลันนึกถึง บรรดาจดหมายของเราเสียนี่
คิดในใจกลับบ้านไปจะไปรื้อมานั่งอ่านเล่นดีกว่า
ถึงแม้จะไม่ได้ถูกเก็บไว้ในกล่องอย่างสวยหรู
แต่พอรวบรวม ก็เยอะทีเดียว
หยิบขึ้นมาอ่านแต่ละฉบับ
ก็แอบฮา แอบซึ้ง แอบเศร้า
แต่ที่แปลกใจยิ่งว่า
ชื่อบางชื่อเราอ่าน เราแทบนึกไม่ออกว่าเค้าเป็นใคร
(พอดีเราย้าย โรงเรียนบ่อย ก็เลยมีเพื่อนเยอะซะ)
หยิบมาเจอจดหมายฉบับแรกในชีวิต
ตอน ป.4
คำขึ้นต้น
สวัสดีนาฏธิดาเพื่อนรักนานแล้วที่ฉันไม่ได้พบเธอ
เธอสบายดีหรือส่วนฉันสบายดี
.......
.
.
.
ลงท้าย
รักนาฏธิดาตลอดไป
โอ้วแม่เจ้า คำขึ้นต้นตามที่เรียนในภาาษาไทยเป๊ะ
ตอนป.4ยังไม่ได้เรียนวิชาจดหมายอย่างจริงจังเลยยังไม่มีการพับสามตอน
(ยังจำได้อยู่)
หยิบมาอ่านยิ่งเด็กเท่าไร จินตนาการเยอะแยะมากมาย
มีน้องคนนึงส่งมาให้เล่นเกมส์ นู่นนี่ 55 กลับมาอ่านตอนนี้ปวดหัวมากมาย
ถึงแม้ตอนนี้ บุคคลเหล่านี้ จะกลายเป็นคนในความทรงจำไปแล้ว
แต่ก็รู้สึกดีที่นึกถึงจริงๆ
เดี๋ยววันนี้เราจะเขียนจดหมายหาเธอ แพรงาม...
ขอบคุณจดหมาย โปสการ์ด และโทรเลขทุกฉบับในชีวิตของเรา
...จากวันที่เธอไม่อยู่...
ลายมือก็ยังคุ้นอยู่ อ่านดูก็ยังคุ้นตา
ดีใจที่ได้รู้ว่า เจ้าของลายมือคือเธอ
เนิ่นนานเหลือเกิน ที่เราไม่ได้พบเจอ
วันนี้ได้เจออีกครั้ง แค่เพียงจดหมาย
ใจความที่เธอถามไถ่ อ่านไปก็ยังตื้นตัน
เธอยังอ่อนโยนเหมือนเก่า ยังเหมือนที่เคยเป็นมา
เหตุผลมากมาย ที่ทำให้เราร้างลา
และขอให้คืนกลับมา และจำว่าเพื่อนที่ดีที่สุดคือเธอ
แค่รู้ว่าเธอยังห่วง แค่เท่านั้นก็รู้สึกดี
และขอให้เธอโชคดี ฝากดูแลตัวเองเช่นกัน
วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน
ทุกๆอย่างในทุกวัน ยังเป็นเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก
จากวันที่เธอไม่อยู่ ก็ตัวคนเดียวเรื่อยไป
ยังคงไม่ชินเท่าไหร่ ที่ใช้ชีวิตลำพัง
กับความเหงาใจ ก็ยังคงเรียนรู้มัน
และคงต้องมีสักวัน จะลงนั่งเขียนจดหมายเพื่อขอบคุณเธอ
แค่รู้ว่าเธอยังห่วง แค่เท่านั้นก็รู้สึกดี
และขอให้เธอโชคดี ฝากดูแลตัวเองเช่นกัน
วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน
ทุกๆอย่างในทุกวัน ยังเป็นเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก
วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน
ทุกๆอย่างในทุกวัน ยังมีเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก
นานแค่ไหน ไม่ลืมเธอ....
